Αμινο_yeah

Τι γίνεται όταν το μυαλό είναι μουδιασμένο και οι σκέψεις παλεύουν ποια θα βγει μπροστά; Και όταν οι σκέψεις είναι η μία πιο σκοτεινή από την άλλη και απειλούν να σε πνίξουν; Τότε γίνεται το εξής! Ξεκαθάρισμα!



Το μυαλό μας είναι έτσι φτιαγμένο που ασυνείδητα οι σκέψεις που μας κάνουν να νιώθουμε άβολα, οι άσχημες αναμνήσεις και οι εμπειρίες που δεν είχαν θετικό αντίκτυπο στην συνολική μας πορεία, στοιβάζονται σε ένα σκοτεινό δωμάτιο και αφού η πόρτα κλειδωθεί το κλειδί πετιέται στο πιο βαθύ φαράγγι του υποσυνείδητου. Πρόσφατα έμαθα από την ψυχολόγο μου, ότι το μυαλό μας έχει άμυνες και σύστημα αντίστοιχο του ανοσοποιητικού που μας προστατεύει εν αγνοία μας. Κατ’ αυτόν τον τρόπο αναπτύσσονται ασπίδες που δεν αφήνουν το μυαλό μας να καταρρεύσει και να κατρακυλήσει. Μας κάνουν ανθεκτικούς σε καταστάσεις που απορούμε πως βρήκαμε την δύναμη να ανταπεξέλθουμε και μας δίνει δύναμη να σταθούμε όρθιοι απέναντι σε ότι εμπόδιο μας παρουσιαστεί. Σίγουρα έχουν υπάρξει στιγμές που εσύ ο ίδιος απορείς μα την υπομονή που έδειξες, που ξαφνικά κοιτάς πίσω σου και εκπλήσσεσαι με τον τρόπο που τελικά χειρίστηκες την κατάσταση. Υπεύθυνος για αυτό είναι ο εγκέφαλός σου που αντί σε στιγμές κρίσης να χτυπήσει ‘’κόκκινα’’ ή να καταρρεύσει χρησιμοποίησε μια λειτουργία που σε βοήθησε να μείνεις ‘’ζωντανός’’ και να βγεις αλώβητος από μια κατάσταση.


Είναι πραγματικά εντυπωσιακό, και ευχαριστώ την ψυχολόγο μου για αυτό, να ανακαλύπτεις πως όσο εσύ πολεμούσες τις δικές σου μάχες ο εγκέφαλός σου σήκωνε τείχη για να σε κρατήσει λειτουργικό. Ήταν σε φάση ‘’ Πάμε τώρα δυνατά! Δεν σου επιτρέπω να λυγίσεις ! Κράτα γερά και μετά θα μετρήσουμε μαζί τις απώλειες’’, γιατί ως γνωστόν σε κάθε πόλεμο υπάρχουν και απώλειες. Είναι λειτουργίες που ενώ δεν το συνειδητοποιείς παρά μόνο όταν τις ονοματίσεις, βρίσκονται εκεί και αντανακλαστικά τις εκτελείς γιατί σημασία έχει η επιβίωση. Ενστικτωδώς εκτελείς διαδικασίες και που σε προστατεύουν και ουσιαστικά είναι εκείνες που στοιβάζουν στο πίσω μέρος του μυαλού τις πληροφορίες που δεν θα μπορούσες να επεξεργαστείς αυτοστιγμεί. Σαν τον αχθοφόρο που πετάει βαλίτσες και τσάντες μέσα στον χώρο αποσκευών προκειμένου το τρένο να φύγει στην ώρα του και σε κάθε στάση βρίσκει αυτές που πρέπει μετά από κόπο. Ο σκοπός επετεύχθη αλλά…


Πως θα μπορούσε μια τέτοια διαδικασία να μην προκαλεί ζημία; Αν ήταν δυνατόν ο εγκέφαλος να αμύνεται έτσι χωρίς να βγάζει πληγές αργότερα, θα είμασταν το τέλειο όν. Θα αγγίζαμε την τελειότητα. Δεν είναι έτσι όμως. Δεν είμαστε αυτό το αψεγάδιαστο ον και έρχεται η ώρα που αυτές οι άμυνες έχουν γίνει συνήθεια και ανάγκη, τόσο που δεν μπορείς να λειτουργήσεις διαφορετικά. Ως γνωστών οι συνήθειες δύσκολα μας αφήνουν και αυτό είναι το βασικό χαρακτηριστικό των λειτουργιών αυτών. Όταν, λοιπόν, η μπόρα περάσει και εσύ έχεις καταλήξει, νικητής ή ηττημένος, δεν έχει σημασία, έρχεται η στιγμή να βάλεις κάτω τα λάφυρα και να τα ζυγίσεις με αυτά που έχασες μέσα σ’ αυτή. Εννοείται ότι οι άμυνες αυτές σε κρατούν λειτουργικό όπου απαιτείται όμως έρχεται η στιγμή που δεν τις χρειάζεσαι και έχοντας μάθει να λειτουργείς με αυτές κάνεις κακό στους άλλους και κυρίως στον εαυτό σου. Αυτή ακριβώς είναι η στιγμή που πρέπει να τις βρεις, να τις ονοματίσεις και να τις πετάξεις πίσω σου. Καλό το παυσίπονο όταν πονάς. Αν όμως το πάρεις και σε στιγμές που δεν πονάς και ο οργανισμός σου συνηθίσει, κάνει αντοχή όπως είναι ο ιατρικός όρος, τότε δεν θα μπορεί ο οργανισμός σου να λειτουργήσει χωρίς αυτό, δεν θα σε βοηθήσει όταν πραγματικά πονάς και το έχεις ανάγκη και θα σε κάνει ευάλωτο κρύβοντας πόνους που θα μπορούσαν να σε προειδοποιήσουν για κάτι και μην μπορώντας να σε προστατεύσει από μεγαλύτερο πόνο. Έτσι και αυτές οι άμυνες, είναι πολύτιμες την ώρα που πραγματικά τις χρειάζεσαι όμως μετά πρέπει να τις αποβάλλεις γιατί το μυαλό σου θα μάθει να κρύβεται πίσω από αυτές και θα τις χρησιμοποιεί σαν δεκανίκια κουτσαίνοντας χωρίς αυτές.


Η διαδικασία της αποβολής τους δεν ξέρω αν μπορεί να γίνει χωρίς βοήθεια καθώς εγώ το κάνω με την βοήθεια της ψυχολόγου μου. Σίγουρα χρειάζεσαι κάποιον δίπλα σου γιατί οι σκέψεις δεν ελέγχονται πάντα και οι άσχημες ειδικά είναι εκείνες που έρχονται τις πιο λάθος στιγμές να σε γονατίσουν. Μία παρουσία δίπλα σου, εκτός του επαγγελματία που κατά την γνώμη μου μπορεί να σε οδηγήσει ασφαλώς μέσα σε αυτή την διαδικασία, σίγουρα είναι πολύτιμη. Τα βράδια που το σκοτάδι φαίνεται πιο πυκνό από άλλη φορά και το μυαλό σου δεν σταματάει να ανασύρει μνήμες που λόγω των αμυνών που τις κρύψαν, γιατί ‘’ εκείνη την στιγμή είχαν πιο σημαντικά πράγματα να κάνουν ’’ (και καλά έκαναν), δεν ήξερες καν ότι είχες το βάρος ώρες-ώρες γίνεται αβάσταχτο και λες και το οξυγόνο μειώνετε. Είναι εκείνες οι νύχτες που το κεφάλι σου φλέγεται από σκέψεις και το ποτό ή μια βόλτα είναι μια διέξοδος πολύτιμη και αναγκαία. Το πιο σημαντικό αντίδοτο που θα ηρεμήσει την αναπνοή σου και θα ησυχάσει την τρικυμία στο κεφάλι σου είναι, πάντα κατά την γνώμη μου, μια αγκαλιά. Ένας χτύπος καρδιάς που θα ηρεμήσει την δικιά σου είναι το απαραίτητο συστατικό για να μπορέσεις να αναπνεύσεις και πάλι κανονικά. Οι άνθρωποι που πραγματικά είναι δίπλα σου είναι εκείνοι που ακόμα και να μην μπορούν να σου προσφέρουν την παρουσία τους θα βρίσκονται κοντά σου με την σκέψη και ένα μήνυμα, ένα τηλεφώνημα. Αυτοί μπορούν να φωτίσουν το πιο βαθύ σκοτάδι και να σε βοηθήσουν να βρεις τις άμυνες που σε φρενάρουν και να τις κάνεις χίλια κομμάτια.


Φρόντισε τον εαυτό σου γιατί στο τέλος μόνο αυτός σου απομένει. Όλοι οι υπόλοιποι αλλάζουν κατά τον συμφέρον. Ανεβοκατεβαίνουν στα μάτια σου και σε γεμίζουν συναισθήματα που χρειάζονται τις άμυνες για να διαλυθούν. Αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να σβηστούν από τον χάρτη της ζωής σου μαζί με τις άμυνες.


Ενδεικτικά αναφέρω μερικές από τις άμυνες που έχω στο δισάκι της ζωής μου και παλεύω να ξεφορτωθώ:

Απόσυρση

Απώθηση

Μετατόπιση

Χιούμορ (κι όμως είναι άμυνα, όχι πάντα αλλά συχνά κρύβει πολλά)

Μετουσίωση

Διχοτόμηση

Εκδραμάτιση

Ματαίωση


#causethenightisdarkandfullofterrors

#selfcare

#thoughts


Μ.



14 views0 comments

Recent Posts

See All

Σήμερα η μέρα ήταν περίεργη και οι σκέψεις μου ακολουθούν το μοτίβο αυτό. Οπότε κατέληξα στο εξής: Είναι δύσκολο να θέλεις κάτι και να μη μπορείς να το έχεις. Όχι επειδή είναι ακατόρθωτο ή πέρα από τι