Βάλε το κόκκινο φουστάνι...

Μια από τις πιο διασκεδαστικές ασχολίες αυτή την εποχή και δη διανύοντας καραντίνα είναι το ‘’κατέβασμα’’ των καλοκαιρινών ρούχων. Αναζητάς τα κοντομάνικα σαν να είναι λάβαρα και σημεία ελευθερίας. Στο φετινό λοιπόν ‘’κατέβασμα’’ βρέθηκα μπροστά σε ένα φόρεμα που έγινε η αιτία για σκέψεις και αναδρομές και συνειδητοποιήσεις.


Μαζί με όλα τα υπόλοιπα ρούχα που βρήκα, και με χαρά διαπίστωσα ότι μου χωράνε, βρήκα λοιπόν, ένα κόκκινο φόρεμα. Όχι ένα οποιοδήποτε, αλλά ένα αγαπημένο ρούχο που έχω στην κατοχή μου τα τελευταία 14 χρόνια. Πρόκειται για ένα κοντό, απλό φόρεμα στο χρώμα της φράουλας, με μικρά σχέδια λουλουδιών στις ίδιες αποχρώσεις, αποτυπωμένα σε όλη την επιφάνεια του δροσερού υφάσματος του, με δύο λεπτές τιράντες να το συγκρατούν στους ώμους. Θα αναρωτιέσαι τι το κάνει τόσο ξεχωριστό για μένα.

Αυτό το φόρεμα το θυμάμαι από όταν ήμουν 5 ή 6 χρονών και καθισμένη στην αυλή του σπιτιού μου βράδια καλοκαιριού, έβλεπα την κατά 12 χρόνια μεγαλύτερη, ξ-αδέλφη μου να μας παρουσιάζει αναποφάσιστη τις επιλογές της σχετικά με το τί θα φορέσει στην έξοδο της. Ανάμεσα στις επιλογές που μας παρουσίαζε ήταν και αυτό το φόρεμα που, από ότι καταλαβαίνω, στις αρχές τις δεκαετίας του 2000 ήταν της μόδας. Πάντα μου άρεσε ο τρόπος που ντυνόταν και κατά καιρούς μου έχει δώσει αμέτρητα ρούχα και κοσμήματα που δεν ήθελε (στα παπούτσια δυστυχώς δεν τα βρίσκουμε γιατί φοράει 35-36 νούμερο, έτσι, χωρίς να πηγαίνει 3η δημοτικού, μάνα με δύο παιδιά!), ανάμεσα στα οποία είναι κι αυτό το κόκκινο φόρεμα το οποίο εκείνη φορούσε για να πάει για ποτό κι εγώ το χρησιμοποιώ για την παραλία κυρίως ή και για τον ύπνο.


 

Και αυτό το φόρεμα έγινε αφορμή για μένα να συνειδητοποιήσω πώς είμαστε ένα αμάλγαμα (προϊόν μίξης που συγκεντρώνει τα θετικά χαρακτηριστικά των συστατικών του στοιχείων).


 

Let me explain myself!


Το πρωί που θα ξυπνήσω, αν κάποια στιγμή βαρεθώ να πλύνω τα δόντια μου θα περάσει από το μυαλό μου η στιγμή αυτή που ξύπνησα δίπλα σε έναν άνθρωπο που δεν έπλενε τα δόντια του. Θα οδηγήσω αυτοκίνητο με το αριστερό χέρι, σχεδόν αποκλειστικά, γιατί έτσι με έμαθε εκείνος που με έμαθε να οδηγώ και το αυτοκίνητό του είχε τον λεγόμενο ‘’τεμπέλη’’ στον οποίο ξεκουράζεται το δεξί χέρι όταν δεν αλλάζει ταχύτητες. Το κόκκινο φόρεμα της ξαδέλφης μου θα είναι πάντα η πρώτη επιλογή μου για το καλοκαίρι. Θα σφουγγαρίσω υπερβολικά σχολαστικά όσο στα αυτιά μου θα αντηχεί η κουβέντα που μου είπε κάποιος ‘’ κάνε το σωστά, θα έρθει η ώρα που θα με θυμηθείς’’. Ανάμεσα στις κουβέντες μου θα πετάξω αγγλικές φράσεις γιατί αυτό έχω μάθει να κάνω τα τελευταία 5 χρόνια στην παρέα που βρισκόμουν.



Είναι εντυπωσιακό και ταυτόχρονα λίγο τρομακτικό να βλέπεις πόσα ‘’κατάλοιπα’’ βρίσκονται στην καθημερινότητά σου από την συναναστροφή σου με τους ανθρώπους που έχεις κατά καιρούς γνωρίσει. Να βλέπεις ότι από μία επαφή που είχες με κάποιον βγήκες λίγο αλλαγμένος, απέκτησες άθελά σου μία προσθήκη στον χαρακτήρα ή στην καθημερινότητά σου που πλέον αποτελεί κομμάτι σου. Αυτό το φόρεμα είναι σίγουρα πάνω από 20 χρονών και όμως βρίσκεται στα χέρια μου και χρησιμοποιείται κάθε καλοκαίρι ακόμα κι αν έχουν περάσει τόσα καλοκαίρια από την αγορά του. Έτσι και αυτά που αποκομίζεις από την τριβή σου με τους ανθρώπους μένουν και σε συντροφεύουν, συχνά χωρίς να το επιδιώξεις, και ίσως κάποια στιγμή σε χαρακτηρίσουν. Μιλώντας για αυτά που ασυνείδητα αποκτάς ή και ηθελημένα δοκιμάζεις και εν τέλη σε βολεύουν και σε εξυπηρετούν, σίγουρα σκέφτεσαι όπως έκανα κι εγώ όλη την ημέρα σήμερα, πως είμαστε ένα βιτρό, ένα σύνολο αναμνήσεων και αποτελούμαστε από μικρά κομμάτια που δεν οφείλονται 100% σε δικές μας αποφάσεις αλλά στην αλληλεπίδραση που έχουμε με τους γύρω μας στην καθημερινότητά μας. Είναι τόσο εύκολο να κάνεις δικά σου πράγματα που δεν είναι και να τα οικειοποιηθείς ακόμα και χωρίς να το επιδιώξεις που δεν το καταλαβαίνεις μέχρι κάποιος να στο επισημάνει.



Μου έχουν πει ότι μιλάω όπως κάποιος που είχαμε σχέση και δεν το είχα καταλάβει μέχρι εκείνη την στιγμή που μου το επισήμαναν. Επίσης πρόσφατα μου είπαν ότι όταν συγκεντρώνομαι σε κάτι δαγκώνω την γλώσσα μου και βγάζω την άκρη της ανάμεσα στα χείλη μου, κάτι που έκανε η μητέρα μου όταν προσπαθούσε για κάτι. Ανοίγω το ρύζι να κρυώσει στο πιάτο όπως ο αδελφός τη μαμάς μου και κόβω της πατάτες του φούρνου όπως η αδελφή της. Σε κάθε ανάκτηση κωδικού, όπου απαιτείται ερώτηση ασφαλείας η πρώτη ερώτηση είναι πάντα ημερομηνία γέννησης της καλύτερης μου φίλης από το νηπιαγωγείο και μετά το όνομα που πρώτου κατοικίδιου που είχαμε. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν μιλάμε πιά κι όμως θυμάμαι κάθε μικρή λεπτομέρεια όπως τα γενέθλια τους, τα παρατσούκλια που είχαν ο ένας στον άλλον στην οικογένεια τους, τον αριθμό του σταθερού τους τηλεφώνου και το πως πίνουν τον καφέ οι γονείς τους.



Οι ζωές μας αποτελούνται από τόσους πολλούς ανθρώπους και όταν κάποια πρόσωπα γίνουν κομμάτι της ζωής μας, μερικά στοιχεία τους παραμένουν για καιρό ακόμα αφότου εκείνοι έχουν φύγει από την ζωή μας. Και για τον ίδιο ακριβώς λόγο είναι σχεδόν παρηγορητικό να ξέρεις πως υπάρχουν τόσες ζωές που παραμένεις κομμάτι τους και δεν έχεις ιδέα ότι ένα μικρό μέρος από εσένα βρίσκεται εκεί.



Για αυτό να γίνεις για τους άλλους μια καλή επιρροή και ανάμνηση και παρέα γιατί ποτέ δεν ξέρεις ποιο κομμάτι σου θα πάρουν φεύγοντας.


I am a part of all that I have met

Μ.


224 views0 comments

Recent Posts

See All

Σήμερα η μέρα ήταν περίεργη και οι σκέψεις μου ακολουθούν το μοτίβο αυτό. Οπότε κατέληξα στο εξής: Είναι δύσκολο να θέλεις κάτι και να μη μπορείς να το έχεις. Όχι επειδή είναι ακατόρθωτο ή πέρα από τι