My big love

Η μεγαλύτερη από τις αγάπες μου είναι το θέατρο. Είμαι κυριολεκτικά ερωτευμένη με την διαδικασία που πρέπει να ακολουθήσω για να ανεβεί μια παράσταση και δύσκολα θα αρνηθώ μια πρόταση για συμμετοχή σε κάποιο έργο.



Η πρώτη φορά που παρακολούθησα παράσταση ήταν το καλοκαίρι του 1999. Ο θίασος της Κάρμεν Ρουγγέρη είχε έρθει στο νησί για να παρουσιάσει την παιδική παράσταση ''Ο τσάρος με την μακριά γενειάδα''. Δεν ήταν η πρώτη φορά που μπήκα στο θέατρο Απόλλων αλλά ήταν αν όχι η πρώτη, από τις πρώτες παραστάσεις που παρακολούθησα και ένιωσα δέος. Σαν να ήξερα ότι θα γίνει κομμάτι της ζωής μου δεν άφησα ούτε μία παράσταση στα σχολικά μου χρόνια χωρίς να συμμετέχω σε κάποιον μικρό ή μεγαλύτερο ρόλο. Μέχρι που το 2008 ήρθε η πρόταση για να συμμετέχω στην παράσταση του Γρηγόριου Ξενόπουλου ''Το φιόρο του Λεβάντε''. Ήταν η πρώτη μου φορά που κλήθηκα να ανεβώ στην σκηνή και να ''παίξω'', να μάθω λόγια, συνέχεια κινήσεων, στάση σώματος.. ένας μαγικός κόσμος ξεδιπλωνόταν μπροστά μου και εγώ εκστασιασμένη ακολουθούσα τις συμβουλές των έμπειρων σκηνοθετών και άλλων μελών της ομάδας μου.

'' Αχ μπράβο!μπράβο! Θαυμάσια!......τι ζητεί ο κύριος;'' ήταν τα πρώτα λόγια που είπα στο κυριολεκτικά γεμάτο θέατρο Απόλλων και το ημερολόγιο έγραφε 23 Ιουλίου του 2008.


Η ελευθερία που σου δίνει το θέατρο είναι μεγάλη, όπως και η δύναμη να μάθεις τον εαυτό σου. Ήμουν στην αρχή η Βιργινία Βάλδη και μετά η Μίτση, η Πολέτ Φεϋντώ,η Άρτεμις, η Ηλέκτρα, η Χλόη και η Μυρτώ Παπαδοπούλου, η Μαρία Ψηλού και τέλος η Ντίνα Αγκάτσι. Τόσες ταυτότητες που μου έμαθαν πρώτα ποια είμαι εγώ και μετά ποιά θα μπορούσα να γίνω αν συγκεντρώσω τα χαρακτηριστικά τους και τα ξεδιαλέξω. Η πιο αποτελεσματική, για μένα, μέθοδος απόδοσης του ρόλου είναι γνωστή ως Σύστημα Στανισλάφσκι. Εκεί που καλείσαι να εκτελέσεις μια σειρά κινήσεων ώστε να προκύψει το συναίσθημα. Όταν πρέπει να γελάσω μπροστά στον καθρέφτη των παρασκηνίων για να βγω χαρούμενη ή όταν πρέπει να κρατήσω μια λυπηρή μου σκέψη για να την χρησιμοποιήσω για μια σκηνή που χρειάζεται κάτι τέτοιο, εξερευνώ τα συναισθήματα μου και μαθαίνω να ονοματίζω και να ξεχωρίζω ακόμα και το πιο μικρό ψήγμα αισθήματος που δεν ήξερα ότι μπορώ να νιώσω.


Πίστεψέ με έχουμε πολλά συναισθήματα μέσα μας που δεν τα γνωρίζουμε, δεν θέλουμε να τα βγάλουμε στην επιφάνεια και δεν μπορούμε να τα αναγνωρίσουμε. Μόνο μέσα απο διαδικασίες τέτοιου είδους γνωρίζεις τον εαυτό σου εις βάθος. Ίσως αυτός είναι ο λόγος που το αγαπώ τόσο πολύ. Είναι για μένα το μέσο που με οδηγεί στην εξερεύνηση του ''Εγώ'' μου. Δεν είναι τυχαίο που η δραματοθεραπεία αποτελεί μια απο τις πιο διαδεδομένες εναλλακτικές θεραπείας του ανθρώπου που αν το σκεφτούμε λίγο θα δούμε ότι όλοι προσποιούμαστε στην καθημερινότητα μας για πολλούς λόγους. Όλοι μας έχουμε χαμογελάσει σε κάποιον που ακόμα και το πρόσωπο του μας εκνευρίζει, όλοι έχουμε απαντήσει ευγενικά και ήρεμα σε κάποιον και μέσα μας βράζαμε και αντίστοιχα έχουμε προσποιηθεί ότι όλα είναι καλά σε φίλους και συγγενείς ενώ δεν είναι. Ο λόγος είναι απλός: ζυγίζοντας την κάθε στιγμή και κατάσταση αποφασίζουμε να προσποιηθούμε γιατί έτσι μας το επιβάλλουν κανόνες καλής συμπεριφοράς ή διαχείρισης καταστάσεων και ανθρώπων ή σε πολλές περιπτώσεις έτσι αποφεύγουμε να εξηγήσουμε τι πραγματικά συμβαίνει.


Είναι στην φύση του ανθρώπου να προσποιηθεί έστω και λίγο με την διαφορά ότι στο θέατρο πρέπει να μελετήσεις, να εμβαθύνεις, να απομνημονεύσεις, να ανακαλύψεις το πως και το γιατί ο χαρακτήρας που υποδύεσαι αντιδρά και φέρεται έτσι. Μπαίνεις ουσιαστικά στην διαδικασία να τον βάλεις απέναντι σου, να τον κεράσεις ένα ποτό και να μάθει για αυτόν ότι σου χρειάζεται ώστε να μπορέσεις να τον καταλάβεις επαρκώς και να τον υποδυθείς και εκεί είναι η μαγεία. Εκεί είναι που καλείσαι να του κάνεις χώρο να ''μπει'' μέσα σου και να γίνει κομμάτι σου για να μπορέσεις να σταθείς μπροστά σε κοινό που δεν γνωρίζει τίποτα για τον χαρακτήρα αυτόν και να τον καταλάβει, να τον γνωρίσει. Πρέπει να βγεις στην σκηνή και όσο τα φώτα της σε τυφλώνουν και δεν μπορείς, στην πραγματικότητα, να δεις το κοινό στην πλατεία, να συνδεθείς μαζί του και να το πάρεις μαζί σου στην ιστορία που έχεις να του παρουσιάσεις.


Εύχομαι πολύ δυνατά να τελειώσει σύντομα αυτό που ζούμε και να μπορέσω να νιώσω το τρίξιμο της σκηνής κάτω απο τα πόδια μου, να ακούσω τον υπόκωφο ήχο που προκαλούν τα βηματά μας πάνω της και να νιώσω την θερμότητα απο τα φώτα της γιατί αυτό θα σημαίνει ότι αποσύνθεσα, επεξεργάστηκα και εξερεύνησα ακόμα έναν ρόλο και φυσικά μια ακόμα πτυχή δικιά μου.


#imisstheatre

#theaterlife

#onestepatatime



M.

19 views0 comments